Lang leve de lol

Het verhaal van Rene Moonen

Als 20 jarige jongen ben ik 5 jaar geleden uit Limburg vertrokken om in Eindhoven te gaan studeren. Fijn om op eigen benen te staan en lang leven de lol waren de motto's waarmee ik aan een nieuwe studie op de Hogeschool begon. De eerste jaren heb ik genoten van alles wat een studentenleven te bieden had: Veel bier, 5 keer per week op stap en ook het gebruik van softdrugs bleef niet achter.

Van een medestudent wist ik dat hij gelovig was en dat hij Jezus volgde. Omdat ik regelmatig met hem samenwerkte hadden we het vaker over geloofskwesties. Zelf ben ik thuis katholiek opgevoed, maar dat sprak me nooit aan. Wat hij vertelde, was erg leuk voor hem, maar ik kon er niks mee.

In 1996 keerde ik terug van een half jaar stage in Oostenrijk en ik was bijna klaar met mijn studie. De fijne tijd in Oostenrijk was de inzet dat ik me ging uitstrekken naar een nieuw begin. Dat ik daarvoor eerst mijn studie moest afmaken en stoppen met losbandig gedrag, daar was ik me heel goed van bewust. Het roken van wiet was inmiddels uitgegroeid naar een dagelijks ritueel. 's Morgens had men altijd het gevoel dat men het 's avonds best kon laten, maar als het dan avond was, dan zat men toch weer op de fiets richting koffieshop. Het ging zo ver dat ik hierdoor mijn studie verwaarloosde en dat ik door geldgebrek soms koos om niet te eten, als ik maar in mijn dagelijkse "ontspanning" kon voorzien. Toen wist ik dat hier snel verandering in moest komen...

In die tijd begon ik ook steeds vaker na te denken of er wel of niet, iets "anders" moest zijn. En als er dan iets buiten deze wereld bestaat wat was dat dan. Er waren zoveel verhalen van mensen en iedereen riep wel iets. UFOverschijningen, graancirkels, geesten aanroepen, Jomanda, geloof, Budah, Allah, Jezus, er moest ergens een connectie zijn en dat wilde ik gewoon weten. Toen op een avond de komeet Hale Bopp aan de hemel stond begon ik daarover na te denken. Vanuit een puur hypotetische stelling nam ik aan dat dit leven hier op aarde door een suprieur ras was uitgezet. Twee of drie uur lang kwamen allerlei gedachtes in mijn hoofd en het begon als een puzzel in elkaar te vallen. Er kwam zoveel informatie bij, dat mijn hoofd bijna op knappen stond. Het duizelde van alle kanten en ik dacht dat ik gek werd. Toen schoot er opeens een warme gloed door me heen, al mijn gedachtes waren weg en er was 1 zinnetje in mijn hoofd: "God bestaat." Een heerlijke rust kwam over me heen en vredig viel ik in slaap.

Toch was ik hier nog niet mee geholpen, ik was nog altijd een slaaf van mezelf en op school ging het ook nog niet geweldig. Toch had ik er informatie bij en af en toe bad ik wel eens:"Baat het niet, dan schaadt het niet", was mijn motto. In April 1997 keerde het lot zich echt tegen mij, van alle kanten werd ik opgejaagd en werd ik in een situatie geduwd waar ik helemaal niet in wilde zijn. Zeker omdat 7 weken later examens voor de deur stonden. Toch voelde ik me rot en verlaten. Ik begon steeds vaker te bidden en te roepen om hulp: Als God al bestond, dan moest Hij me maar helpen, want zelf had ik er een puinhoop van gemaakt.

Op een morgen in Augustus werd ik wakker op een slaapbankje, onwetende waarom ik 's avonds daar was gaan liggen, terwijl ik net zo goed in mijn bed had kunnen stappen. Naast me lag een plas water en mijn gitaar boeken waren helemaal doordrenkt. Vreemd vond ik dat omdat, er nergens een kraan of iets dergelijks in de buurt was. Inmiddels studeerde ik samen af op een afdeling van Philips met mijn gelovige medestudent. Een week later trok ik mijn bovenste burolade open en ik toen stond ik versteld. De hele la was nat, doorweekt en beschimmeld. Er lag een brief in die ik bewaarde met daarin een songtekst. De letters op de envelop en de songtekst waren helemaal uitgelopen, maar de brief was wel nat, maar puntgaaf bewaard gebleven. Toen ik dat op mijn werk aan mijn vriend vertelde kreeg ik van hem een Bijbeltje mee naar huis. Thuis gekomen sloeg ik het enthousiast open en het eerste wat ik las was: "Wie in Mij gelooft, gelijk de Schrift zegt, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien." (Johannes 7:38)

Toen was ik al een stuk geholpen, want ik wist dat God bij me was. Toch blowde ik nog steeds en daar wilde ik eerst van af. Op zondag 14 September bad ik, of God me hierme wilde helpen en die neiging bij me weg haalde. Maandag stak ik een jointje op en ik nog nooit zoiets verschrikkelijks geproefd, bah wat was dat vies. Ik heb het meteen uit gemaakt en me nooit meer laten verleiden.

Toen ik me eindelijk bekeerd had van het verkeerde pad begon een nieuw leven met ongekende mogelijkheden voor mij. "Bid en het wordt je gegeven" gaf me hoopvol vooruitzicht op de toekomst, God had het me immers bewezen. De maanden daarna kreeg ik van Hem een heropvoeding en heeft Hij me geleerd om Hem om niets getrouw te zijn. In een zware tijd van beproevingen, zonden belijden en steeds maar weer opkrabbelen heeft Hij me geleerd om in de barste omstandigheden van Hem te houden en te vertrouwen. Veel teleurstellingen heb ik verwerkt en hoe graag ik ook wilde omkeren, ik wist dat dat niet ging, omdat ik wist dat ik toch ooit verantwoording aan Hem moest afleggen. Ik kon alleen maar hopen dat het snel voorbij zou zijn. Het is wel waar dat 1 dag verdriet langer duurt dan 3 dagen vreugde. Die 9 maanden van complete tegenslagen leken wel jaren, maar het heeft me geestelijk sterk gemaakt. Er bestaat niks in deze wereld wat niet zou kunnen als God met me is en als Hij dat niet is, dan ligt het ongetwijfeld aan mezelf.
Nu heb ik een diploma en een fijne baan en een hoopvolle blik op de toekomst, wetende dat Jezus Christus echt van ons houdt en graag wilt dat het ons goed gaat. Maakt niet uit welke omstandigheid je gered moet worden, maar het lukt Hem vast en zeker. Als je maar geloofd dat Hij het kan en het graag wilt.

Terugkijkend op mijn vorig leven, kan ik zeggen dat het goed is geweest voor zolang het duurde. Niet het gebruik van sofdrugs was op de eerste plaats verkeerd, maar vooral de geestelijke verslaving die het met zich meebrengt is niet goed. Ook ik dacht vroeger van:"Ach, dat valt toch best mee..", totdat je je zelf in een spiegel tegenkomt en denkt van: "Waar ben ik nu mee bezig." Mijn heropvoeding door Christus was vooral een bewustmaking van elke stap die je in je leven zet. Als je iets doet, doe het bewust en denk na voordat je aan iets begint. Voordat je het weet ben je in een val gelokt en is er geen mens om je heen die echt kan helpen.

Rene Moonen