Er is Hoop

Levensverhaal van Marian.

Ik groeide op in een ordelijk gezin en had een jongere zus. Al vroeg zeiden ze: “ze is nu eenmaal stil, verlegen”. Leren was geen probleem, praten wel, ik zei vrijwel niets. Angst was altijd aanwezig, bij groepen had ik geen aansluiting, en het laatste jaar van de lagere school stond ik totaal alleen, de enige vriendin waar ik mee optrok mocht geen vriendin meer met me zijn(hoorde ik jaren later).

Ik ben niet gelovig opgevoed, eerder humanistisch, maar er waren wel zondagschoolboekjes en als echte boekenwurm las ik ook die. Het “warme” wat uit de beschrijving van Jezus sprak trok me, ik wist alleen niet dat hij nog steeds bestond. Om een of andere reden concludeerde ik met mijn 13e dat er geen God was. Een paar jaar later, ik was fan van de Osmond-brothers, trok ik dat terug want zij zeiden dat er wel een God was. Zij waren mormoon, dus ik dronk ook geen koffie, thee, chocola en zo.

Ik heb de HAVO met gemak doorlopen maar een foto uit die tijd laat echter de leegte, het hopeloze dat er was zien. Daarna volgde HBO-A klinische chemie. Ik las geen kranten in die tijd, maar “toevallig” keek ik een in, en een heel klein berichtje trok me: Youth for Christ zomerkoffiebar, en ondanks mijn angst had ik de drang daar naar toe te gaan. Er was een man die mijn stilheid verdroeg en dat maakte indruk, en ook wat hij over geloof vertelde. Na een half jaar en een minder leuke gebeurtenis was het of God zei: ga Mijn weg, die is beter; en die keus maakte ik, om met geloof verder te gaan. Na een jaar in een gereformeerde kerk liet ik me dopen bij de Lichtstad, en ben daar 25 jaar trouw naar toe blijven gaan. Na de doop volgde een depressief jaar want al was ik nieuw in Christus, het oude niet kunnen praten, geen aansluiting kunnen maken was er ook nog steeds.

Na dat jaar heeft iemand van de kerk me via een schrift leren praten, al kon ik maar één woordje neerzetten rond waar ik aan gedacht had. Na een EO-jongerendag kwam ik terug met het woord: 'keuze'. Ben je zeker dat je behouden bent vroeg hij; nee, ik was nergens zeker van. En hij hielp me om voor Jezus te kiezen en de weg terug af te sluiten. Daarna was er even blijdschap, ook kreeg ik verkering en trouwde na een jaar, en na 3 jaar (en gebed) kwamen in 4 jaar tijd 4 kinderen. Het stoppen met werken vanaf het eerste kind gaf een status- (identiteit-) verlies, al herkende ik dat later pas.

Door het boek “de kunst van ouderliefde” merkte ik dat ons eerste kind geen oogcontact maakte, ik realiseerde me toen pas dat ik het zelf ook niet deed (angst). Er is een periode geweest dat ik stemmen hoorde die steeds maar negatief over mij spuiden. Door gebed in Jezus naam verdween dat, de negatieve stemming verdween ook even, maar was snel weer terug. Op revivalweekenden, van Wim Kok (BTC), leerde ik over bidden met autoriteit en ontwikkelde het profetische zich wat.

Op de LOMschool waar onze oudste naar toe ging lieten ze een video over pesten zien en er was een lang fragment van een kind, alleen op het plein, geïsoleerd, en toen stortte ik even in. Na 5 pastorale gesprekken werd ik doorgestuurd naar het RIAGG. Ik melde me met de klacht: ik weet niet meer wie ik ben: ik kan me in allerlei situaties aanpassen, maar wie ben ik zelf? Deze tocht door het RIAGG is een verhaal apart, maar het creatief bezig zijn maakte iets bewust van wat er aan gevoel, gedachten, reacties op dingen uit het verleden in me leefden. Ook werd me aangeraden het boek van Alice Miller: het drama van het begaafde kind te lezen en de klachtenlijst die zij vermelde was mijn klachtenlijst (narcistisch syndroom).

Ik kreeg een reis naar Toronto aangeboden en ging naar “The Father loves you” conferentie, ook een verhaal apart maar er was de laatste avond een kort moment waarop het was of God binnenkwam en even alle angst weg was, en het gaf hoop, dat het mogelijk was uit dat gevangen zijn in angst los te komen.

Een paar maanden later werd de breuk in ons huwelijk uitgesproken en mijn wereld stortte in. Ook dit is een verhaal apart maar na 2 jaar was de scheiding definitief. Dit viel samen met het ontheven worden uit hun functie van vrienden in de kerk. Die twee dingen samen maakten dat er iets knakte binnenin, vertrouwen was weg, geloof was uitzichtloos geworden, het leven werd tot zien te overleven tot je naar de hemel mag, een positie van machteloosheid en geregeerd worden door instanties.

Ik kreeg de uitnodiging een keer naar de gemeente Gods Vuur te gaan. Erover gebeden (angst), Here God, moet ik daar naar toe? En ik kreeg de tekst van Jezus met de Samaritaanse vrouw en de belofte van levend water. Ik zag dat als een ja en ik ging. Het voor het eerst aanbidding daar ervaren ervoer als eindelijk kunnen ademhalen. Ik wilde er niet meer weg. Toen ik bij de tweede keer daar met de voorganger kennis maakte, bood hij aan met me te bidden (tranen bij noemen scheiding), en toen hij dat deed was het alsof God zei: vertrouw hem (en Hij gaf het vertrouwen wat ik niet had). Dit werd het begin voor heel veel veranderingen, stap voor stap. In vrede en overleg verliet ik de Lichtstad naar Gods Vuur, om opnieuw te beginnen. Alsof God mijn verlangen om te leren wandelen met de Heilige Geest na mijn doop onthouden had en er nu mee verder ging. De tekst uit Jeremiah 29  raakte heel erg als ik die hoorde uitspreken, het maakte duidelijk hoe afwezig die hoopvolle toekomst was.

Ik had een hekel aan het woord bijbelstudie, het voelde leeg, het veroordeelde meer dan het bemoedigde. Op een dag, ondanks angst, omdat het trok naar bijbelstudie gegaan en ook daar was de vreemde gewaarwording van kunnen ademhalen, het leeft, het is niet leeg. Door deze avonden kwamen verwrongen ideeën over de bijbel, en over God, aan het licht. Met behulp van bijbelteksten kwam ik los van de angst om te telefoneren (angst voor aanbellen), angst voor spiegels. Omdat de voorganger zei dat ik ook waarde had heb ik voor het eerst een grens aangegeven, naar mijn ex-man en het oude verbond met hem in de hemelse gewesten verbroken waarna hij binnen een paar maanden hertrouwde.

Toen de heilige geest het aangaf is met gebed de vluchtroute in mijn geest afgesloten en kon ik niet meer uit angstige situaties weg, emotie werd voelbaar. Regelmatig, specifiek gebed, het bewust worden van hoe bolwerken in mijn gedachten in elkaar zaten en het leren van bijbelteksten die daar effect op hadden zorgden dat het depressieve minder werd, het begin ervan werd duidelijker. Het thuis leren me in aanbidding naar God uit te strekken gaf verdere groei.

Afgelopen jaar gaf God me een extra baan waardoor ik uit de sociale dienst kwam. Dit vroeg fysiek heel veel, en ook de sinds de scheiding aanwezige stress werd daar niet beter door. Opnieuw was er het uitzichtloze, het overleven, en mijn gebed Heer, ik kan niet blij zijn, help me. Op een morgen, met niemand aanwezig, alleen de stem van een psalmist uit Gap waar een 48uur worshipweekend was, nam de heilige geest het zware weg en zoals hij zong kwam er “a new joy in the morning, as in the day of harvest”, en er was vreugde. Toen ik op Gods aandringen nog een keer gebed vroeg voor de stress en de pijn werd ook die weggenomen die dag. Ook kwam daarna een vakantie bij vrienden in Amerika, wat opnieuw een verhaal apart is, en verdere innerlijke genezing.

Het verhaal is niet af, maar er is hoop en er is heel veel al gebeurd. God maakt een weg, waar deze niet is. Hij herstelt mijn wil. Hij maakt me vrij van angst. En al gaat het stap voor stap, de toekomst is niet pas in de hemel.